After-kerstdagen

De eerste dag van de laatste dagen van 2011 is officieel aangebroken. Ik kijk naar buiten: het weer is druilerig, mensen kijken verveeld of zelfs boos en gaan weer op weg naar hun werk. Back to normal. Kerst hebben we weer bij het grofvuil gezet, gezamenlijk met alle emoties die daarbij horen. Sommige mensen vallen in een zwart gat na kerst, zij hebben zich zo druk gemaakt de afgelopen dagen dat zij niet goed weten wat ze met de tijd tot aan oud en nieuw aanmoeten. Dat zal mij dit jaar niet zo snel gebeuren.

Ik vertrek namelijk over een uurtje met de trein naar Antwerpen. Ja met de trein inderdaad: waarom zou je met de auto, bus of vliegtuig gaan als je ook met de trein kunt?! Ik bedoel maar. Samen met vriendlief ga ik de komende dagen lekker door deze stad struinen en genieten van het lekkere eten, de bezienswaardigheden en de kerstmarkten die Antwerpen te bieden heeft. Eén nadeel: er is nog geen uitverkoop in Belgenland. Vraag me niet waarom, maar op de een of andere manier hebben onze zuiderburen besloten pas met de opruiming te beginnen als het nieuwe jaar officieel van start is gegaan. In januari dus. Misschien toch een teken van boven?

Merry Christmas!

Gewoontedier

Ik ben een vrouw van tradities. Ik heb er heel wat en daar zal ik je nu niet mee gaan vervelen, maar één ding is een feit: tradities zijn er om in stand gehouden te worden. Dat is immers de essentie van een traditie. Als je hem niet in stand houdt, dan zakt het een gradatie en wordt het meer zoiets als 'een gewone handeling.' En dat mogen we natuurlijk niet laten gebeuren.

Het voorgaande in mijn achterhoofd hebbende, heb ik gisteravond - geheel en al traditiegetrouw - naar de uitreiking van 'De Gouden Loekie' gekeken. Hierbij wordt gestreden om de publieksprijs voor de beste televisiereclame van het jaar. De commercial 'Altijd samen' met Ali B in de hoofdrol won deze prestigieuze prijs, hetgeen helaas niet aansloot bij mijn voorkeur. Ik had meerdere malen gestemd op de reclame 'Bom in eend' en insiders zullen wel begrijpen waarom. Heeft iets met mijn bezetenheid van eenden te maken. Lang verhaal.

Nog zo'n traditie: kerstkaarten versturen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze traditie al een aantal jaar geleden heb laten varen. Ik betreur het dat ik zelf te lui ben om ze te schrijven en te versturen, want ik vind het namelijk wel erg leuk om ze te krijgen. (Ja, dit kun je opvatten als een hint). Gelukkig zijn er nog mensen die deze traditie wel in stand houden, zo bleek gister uit een artikel in de Telegraaf met de pakkende titel: 'Waar blijven mijn kerstkaarten?' Hierin stond dat 80% van de nederlanders nog steeds de moeite neemt om kaarten te sturen. Wel moet hierbij genoteerd worden dat we steeds minder 'echte' kaartjes versturen. Mensen sturen eerder een kaartje via social media als Hyves en Facebook. Beter iets dan niets, zullen we maar zeggen.

Nu eindelijk mijn welverdiende vakantie is begonnen, is het tijd om enkele verloren tradities weer nieuw leven in te gaan blazen. Zo is mijn planning om de komende twee weken weer lekker te gaan bakken, iets wat ik in vroegere tijden graag deed. Taarten, kerststollen, koekjes: je kunt het zo gek niet bedenken. En die dan lekker opeten, met zicht op de vrolijk versierde kerstboom. Op de achtergrond klinkt de kerstklassieker 'Rudolph the red nosed reindeer' en buiten vallen alweer de eerste vlokken. Lekker kneuterig. Héél stiekem hou ik daar wel van.

Belangrijke zaken

Sommige zaken kunnen simpelweg geen toeval zijn. Soms vraag ik me echt af: is ons leven soms voorgeprogrammeerd? Of toch afhankelijk van de keuzes die we maken? En als het leven inderdaad  al voor ons is bepaald, is het dan zo dat het alleen maar lijkt alsof we zelf keuzes maken? Ik weet, het is een vrij filosofische gedachtengang, maar ik zal mijzelf nader verklaren.

Gisteren zat ik in de trein. Ik reis tegenwoordig regelmatig met de trein nu ik een studente ben en tijdens zo’n saaie en lange reis, vallen mij vaak een aantal dingen op:

A) Als ik mij voorgenomen heb om te gaan studeren in de trein, zit ik ALTIJD naast een stel kakelende mensen. Als ik op mijn beurt  eens een gezellig gesprek wil voeren met iemand, zit ik ALTIJD in de stiltecoupé en volgen er vele vernietigende blikken mijn kant op.

B) Iedereen doet alsof hij druk bezig is: de een bestudeert angstvallig zijn telefoon, de ander leest quasi-nonchalant de Telegraaf en weer een ander houdt de blik strak gericht op het passerende landschap.

Allemaal uiterlijke schijn. Want waar we eigenlijk mee bezig zijn, beste mensen, is met het bespieden en afluisteren van elkaar. Niet altijd bewust, zeker niet, maar toch is het lastig om je aandacht bij je studieboek te houden, wanneer twee vrouwen naast je non-stop aan het ouwehoeren zijn. Dit is dus precies hetgeen mij gisteren overkwam. Ik had me voorgenomen te gaan studeren, echt waar, maar ik ben helaas niet verder gekomen dan de eerste twee pagina’s van mijn boek.

De twee vrouwen in kwestie, ik noem ze voor het gemak even ‘vrouw A’ en ‘vrouw B’, hadden het over zeer serieuze zaken. Zij hadden het namelijk over het lot, dat veel zaken in het leven toch echt niet op het  toeval berust kunnen zijn. Vrouw A gaat binnenkort trouwen met de man van haar dromen, zo vertelde ze aan vrouw B. Hij was lief, charmant, knap en blablablablabla.. Ga zo maar door. Ze was er stellig van overtuigd dat al die eikels van een vriendjes, die ze in het verleden blijkbaar had gehad, nodig waren geweest om bij deze ene mister charming terecht te komen. Het was duidelijk voorbestemd, volgens haar.  Dit was het moment waarop ik afhaakte, want tegen zoveel zoetsappigheid is mijn nuchtere brein niet bestand. Tótdat vrouw B begon te vertellen over haar visie op het lot.

Ze vertelde dat ze een aantal jaar geleden was verhuisd naar Doetinchem, vanwege het werk van haar vriend. Aanvankelijk twijfelde ze hier erg over en ging haar voorkeur toch uit naar Arnhem of Nijmegen. Ze had daarvoor nog nooit van Doetinchem gehoord, maar toen ineens dook Doetinchem overal op: in het journaal, in de krant, op haar werk.. Noem maar op. Dat kon toch geen toeval zijn! Doetinchem was de stad waar ze moest gaan wonen en gelukkig zou worden. Vrouw A knikte instemmend.

Ik hoorde het gesprek een beetje aan, ondertussen nog steeds met mijn ogen op mijn boek gericht. Vrouw B vond het blijkbaar nodig om mij bij hun boeiende gesprek te betrekken en vroeg me waar mijn reis naartoe zou gaan. ‘Naar Doetinchem’, vervolgde ik. ‘Nou dat mééén je niet’, bracht ze met veel ongeloof uit. Ze vroeg me het hemd van het lijf en wat bleek: we zijn allebei acht jaar geleden naar Doetinchem verhuisd en wonen praktisch bij elkaar om de hoek. We hadden elkaar alleen nog nooit gezien of gesproken.

Is dat een toevallige samenloop van omstandigheden? Persoonlijk denk ik van wel, maar toch zette het me aan het denken. Want als er inderdaad zoiets is als een lot, wat is dan het nut daarvan? Wat is het lot van het lot? Volg je me nog..?

Studiebol

De tentamens staan weer voor de deur. Ik studeer dus hard, houd mij strikt aan mijn planning en laat mij nimmer afleiden door externe factoren in mijn omgeving. Ik ben op tijd begonnen met leren en studeer in kleine porties. Tussen het leren door neem ik zo af en toe een kleine pauze, waarin ik wat versnaperingen nuttig of even de benen strek. Mijn laptop ligt uit het zicht en mijn telefoon heb ik het zwijgen opgelegd. TV kijken is een verspilling van mijn tijd.

En dan nu de realiteit. Ik zit beneden aan de keukentafel, de hond ligt aan mijn voeten en maakt oorverdovende smakgeluiden. Er zijn een paar broodkruimels op de grond gevallen en die moeten luidruchtig worden verwerkt. Op mijn laptop staat het tekstbestand 'Word' aan, want ik heb mijzelf voorgenomen een samenvatting te gaan maken van de te leren stof. Ondertussen heb ik nog geen letter getypt, maar wel 7485964 keer mijn facebookpagina gecheckt en de vakantiefoto's van afgelopen zomer nog eens bekeken. Helemaal geinspireerd door al die verleidelijke aanblikken van zon, zee en strand ben ik mij meteen gaan bedenken waar de reis deze zomer heen zal moeten gaan. Ga ik met de auto of met het vliegtuig? En in het laatste geval: hoe kan ik aan goedkope vliegtickets komen? Ondertussen beginnen mijn oren te suisen van het aanhoudende gesmak wat onder de tafel vandaan komt en dus besluit ik om de hond mee naar buiten te nemen voor een wandeling. Hopelijk is ze daarna zo moe dat ze de kruimels laat voor wat ze zijn en lekker gaat slapen. Kan ik ook meteen een frisse neus halen. Een klein uurtje later ga ik weer aan de tafel zitten. Het is lunchtijd! Ik maak een lekkere ik-ben-zielig-omdat-ik-moet-leren-sandwich voor mezelf en besluit daar eens goed de tijd voor te nemen. Zijn tomaat en augurk een goede combi? Een half uurtje verder is het dan eindelijk zover: ik ga leren! Ik kom tot de conclusie dat ik nog geen steek verder ben gekomen in de afgelopen drie uur. Ik spreek mezelf streng toe en sta mijzelf geen afleidingen meer toe. Vol goede moed begin ik aan mijn samenvatting, totdat.. de hond begint te snurken. Zucht.

Voor veel studenten is het een bekend fenomeen: studie ontwijkend gedrag, of ook wel 'SOG' genoemd in de volksmond. Het houdt in dat je alles doet om vooral niet aan de studie te hoeven. Geen goede voornemens op planningen zijn hier tegen bestand. Volgens psychologen is het zelfs onderdeel van een groter probleem: uitstelgedrag. Je neemt je voor om iets te doen, maar doet vervolgens totaal iets anders, terwijl je met je gedachten nog wel bij de oorspronkelijke taak zit. Dit zorgt voor stress en schuldgevoel, maar toch kun  je jezelf nergens toe zetten. Voel je je op dit moment vooral NIET aangesproken, maar weet je ergens in je achterhoofd dat je héél misschien toch ook wel héél af en toe tot die groep van studieontwijkers behoort? Lees dan vooral de volgende tips om van je SOG af te komen:

1) Ruim je kamer van tevoren op. De kans is anders groot dat je je tijdens het studeren zult ergeren aan die ontplofte zwijnenstal om je heen en out of the blue een enorme opruimdrift voelt.
2) Sluit jezelf op in je kamer en doe de deur, indien mogelijk, op slot. Zorg dat je voldoende voedsel op je kamer hebt verzameld, zodat je geen excuus meer hebt om naar de AH te lopen en vervolgens een uur weg te blijven.
3) En dan misschien wel het lastigste punt: zet je computer, mobieltje en TV uit. En ik weet dat met name vrouwen goed zijn in multitasken, maar wij kennen helaas ook onze beperkingen hierin.
4) Wanneer je thuis niet goed kunt studeren, zoek dan een bibliotheek, of een andere rustige plek op om de informatie zo optimaal mogelijk tot je te kunnen nemen.
5) Maak een lijstje met dingen die je nog moet doen. Zet vooral lekker veel op dat lijstje, zodat je een hoop af kunt strepen. Dat geeft een goed gevoel over jezelf en kan uiteindelijk leiden tot een betere motivatie.
6) Stel jezelf concrete en bovenal haalbare doelen. Neem jezelf niet voor om 8 uur achter elkaar non-stop te gaan studeren of om twee boeken op een dag te lezen.
7) Probeer uitgerust aan je studiedag te beginnen. Zo voorkom je dat je, wanneer je dan ein-de-lijk je studieboek tevoorschijn hebt getoverd, na de eerste drie gelezen regels in slaap valt.
8) Wissel je studieactiviteiten af met zo nu en dan een korte pauze. Eet en drink wat en gun je arme, oververmoeide hersenen wat rust.
9) Zorg in deze donkere tijden voor voldoende daglicht, dat hebben je hersenen nodig!
10) Zoek andere studie- en lotgenoten op en studeer samen. Gedeelde smart is halve smart.

Veel succes!!!

Kijken, kijken, niet (zoveel) kopen

LET OP! Dit bericht kan door leden van het mannelijk geslacht als schokkend worden ervaren.

Het is weer december en dat betekent dat de tijd van kerstmannen en rendieren is aangebroken, dat heel Amsterdam is omgetoverd tot een waar kerstwalhalla, maar óók.. dat er weer uitverkoop is!!! In menig winkeletalage kunnen we vanaf heden weer kreten als 'SALE' en 'OP=OP' aanschouwen. Een angstige periode voor mij en mijn portemonnee is aangebroken, want hij en ik weten allebei dondersgoed dat het geld zal moeten rollen de komende weken. De winkelstraten van Amsterdam en omstreken (lees: heel Nederland) zullen weer worden afgestruind en geen afgeprijsd artikel is meer veilig voor mij en mijn onverwoestbare kooplust. Met mij zal heel mode- en salebeminnend vrouwelijk Nederland er massaal op uittrekken om de beste koopjes te scoren. We willen er natuurlijk wel een beetje appetijtelijk bijlopen tijdens de feestdagen.

Wij vrouwen houden van winkelen en de winkels houden van ons. Dat is een feit. En het ergste van dit alles is dat we er eigenlijk helemaal niets aan kunnen doen. Wij beschikken namelijk over een zogeheten 'winkel-gen.' Oké, het is misschien niet geheel en al wetenschappelijk bewezen dat dit daadwerkelijk het geval is, maar het is wel mijn persoonlijke overtuiging. Want hoe kan het anders dat vrouwen het hele jaar door op jacht gaan naar de mooiste, hipste, nieuwste kleding, schoenen en accessoires, waar onze kasten al van uitpuilen? Hoe kan het anders dat menig vrouw lichtelijk opgewonden raakt van het magische woord 'uitverkoop' en dat we elkaar de haren uit de kop trekken om dat allerlaatse stuk van de Versace for H&M collection te kunnen bemachtigen? Daar moet toch een reden voor zijn? Veel mannen zien dit als een genetische afwijking, ik zie het als een verrijking van het vrouwelijk geslacht. Want oh, wat zou de wereld saai zijn zonder mode en wat zou mode saai zijn zonder al die hebberige, grijpgrage en bovenal kooplustige vrouwen.

Dit keer ga ik het drastisch anders aanpakken: ik heb me voorgenomen een wish list te maken bestaande uit modeartikelen die ik móet hebben en waarvan ik mezelf heb wijsgemaakt dat ik echt niet zonder kan. Deze list heeft een belangrijke beperking en dat is dat er een limiet van tien stuks aan zit. Als de limiet is bereikt, is het uit met de pret en ga ik niet meer winkelen voor de komende twee maanden. Nee, zelfs niet wanneer die verschrikkelijke tijd van 70% korting is aangebroken. Ik kan het in ieder geval proberen.

Kerstsfeer in Amsterdam

De Bijenkorf, één van mijn grootste vijanden deze dagen

Hoge nood!

Wie gisteravond naar DWDD heeft gekeken, zal het niet zijn ontgaan: Matthijs van Nieuwkerk werd onwel en verdween plots uit beeld. De presentator werd tijdelijk vervangen door columnist Jan Mulder, maar al snel retourneerde hij weer op zijn vertrouwde plek voor de camera. In een reactie op dit alles zei Matthijs dat er echter niet veel aan de hand was, hij voelde zich plots niet lekker en was dus genoodzaakt het 'podium' te verlaten. Niets meer, niets minder. Opzich geen enorm spannende gebeurtenis, zou je denken, maar niets bleek minder waar: Matthijs was ineens trending topic op Twitter! Er deden zich allerlei wilde verhalen de ronde, varierend van een plots toiletbezoek -'Hij moest vast z'n grote boodschap doen'- tot aannames dat hij wel weer (?) teveel gesnoven zal hebben. Hij zag immers een beetje bleekjes, dus ja, alle tekenen wezen daarop. Zelf bleek de presentator erg verbaasd door alle commotie rondom zijn tijdelijke afwezigheid en ook ik bleef met vraagtekens achter. Waar gaat het heen met ons land als we dit al als wereldschokkend ervaren?

Matthijs kan er gelukkig wel om lachen.

Social media als Twitter en Facebook. Ik ben zelf ook frequent gebruiker van eerdergenoemde sites, maar toch zie ik ook de beperkingen ervan in. Mensen lijken er een hobby van gemaakt te hebben elkaar onnodig op te jutten en te bestoken met allerlei niet-relevante hersenspinsels. Om maar weer terug te komen op Matthijs zijn vermeende toiletbezoek: what's the big deal? Die man moet ook zijn behoeftes doen. En nee, het was misschien niet het best uitgekozen moment voor wat quality time met het toilet. Maar als dat al als wereldschokkend wordt ervaren, wat zal er dan wel niet gebeuren wanneer er een keer écht iets gebeurd? Wat als de koningin besluit een publiekelijke paaldansact op te voeren? Oké, misschien niet het beste voorbeeld, maar het idee erachter moge duidelijk zijn. Zal het internet crashen, omdat iedereen de behoefte voelt zijn of haar mening rond te bazuinen? Zullen mensen veranderen in competitieve monsters, die vooral de slechtste en sappigste details de wereld in willen helpen en elkaar continu te wijs af willen zijn? Ik moet er niet aan denken.

Zijn we langzaam maar zeker bezig om het medialandschap om te toveren tot één grote peuterspeelzaal, waarin we ons vooral bezig houden met elkaar op de huid zitten en het kleuren buiten de lijntjes? Of gaan we ons bezig houden met dingen die echt relevant zijn? Ik hoop het laatste en tot die tijd wees ik voorzichtig met mijn uitlatingen op Twitter en Facebook- voor je het weet ben je een zogeheten trending topic en word je ineens gezien als drugsverslaafde. Dingen kunnen raar lopen.

Hoor wie klopt daar?

Ik heb het altijd al een spannende aangelegenheid gevonden, het sinterklaasfeest. Op de een of andere manier gaat deze typisch hollandse festiviteit gepaard met een bepaalde mate van geheimzinnigheid en mysterie. Vroeger was ik een paar dagen voor sinterklaas al helemaal van de leg. Was ik wel lief genoeg geweest? En zou ik wel krijgen wat er op mijn (vaak ellenlange) verlanglijstje had gestaan? De tijd zou het leren en het tikken van de wijzers van de klok kon mij niet snel genoeg gaan.

Als pakjesavond dan eenmaal voor de deur stond, maakte spanning plaats voor hysterie. Ik kon niet meer op mijn stoel blijven zitten, sprong nerveus op en neer en bracht bijbehorende sinterklaasliedjes ter gehore, wat meer in de buurt kwam van kattengejank. Wanneer er dan ein-de-lijk bij ons op de voordeur werd geklopt en mijn vader op dat moment weer steevast op de wc zat - wat bij mij nooit argwaan opwekte-, snelde ik naar de gang om de mand met cadeautjes in ontvangst te nemen. Ieder jaar was de mand gevulder en ieder jaar opnieuw kreeg ik wat mijn hartje begeerde. Wat het precies inhield, dat malle feest met die man met die gekke muts, dat wist ik niet precies. Wél wist ik dat er cadeautjes mee gepaard gingen en de rest was duidelijk bijzaak.

Nu, heel wat jaartjes verder, legt de goedheiligman mij nog steeds in de watten. Bij ons is de Sint dit jaar iets eerder op bezoek geweest, namelijk gisteravond om precies te zijn. Mijn vader zat dit jaar niet op het toilet op het moment suprême , maar zat gewoon in de woonkamer toen ik beneden kwam en de mand met cadeau's stond er al. En hoe het zat met mijn gemoedstoestand? Ik was lang niet meer zo hysterisch als vroeger, gelukkig, maar nog steeds wel erg nieuwsgierig wat Sint voor mij had meegebracht. Na het voorlezen van de gedichten, die ook elk jaar weer langer en fantasierijker lijken te worden, was het tijd voor de cadeau's. Het moge duidelijk zijn dat de Sint wil dat ik het komende jaar de handen eens flink uit de mouwen steek: ik kreeg schroevendraaiers, een bandenplakset en nog veel meer praktische cadeaus. What was he thinking? Maar, omdat de Sint mij natuurlijk wel langer kent dan vandaag, lagen er ook nog wat kleine pakjes op mij te wachten. En wij vrouwen weten: kleine pakjes, zijn altijd goed.

Ook Lara, onze 8-jarige labrador, blijkt gek te zijn op cadeau's. Ieder jaar opnieuw steekt ze haar dikke neus in de mand met presentjes en begint vervolgens fanatiek aan het papier te trekken. Dit jaar kwam ze er bekaaid vanaf: drie pakken hondenkluiven voor een frisse adem. Het zal je maar gebeuren.

Voor ieder bij wie de Sint morgenavond zijn neus zal laten zien: een heel fijn sinterklaasfeest gewenst!!!



Lara op haar favoriete plekje.



We waren duidelijk zoet geweest afgelopen jaar!

Crea bea

Creativiteit is een gift. Daar geloof ik heilig in. Onder creativiteit wordt over het algemeen het vermogen beschouwd om vernieuwend te zijn, om nét even iets anders te zijn dan de grote massa. Daar heb je wel lef voor nodig en daar gaan sommigen de mist mee in.

Hier in Amsterdam kijk ik nog veelal mijn ogen uit. Het is een hele creatieve stad en dat komt in veel aspecten tot uiting. Allereerst in de architectuur, die is vrijwel nergens zo mooi en zo eigen als in Amsterdam. Maar waar ik zelf nog grotere waarde aan hecht, is het vermogen om compleet jezelf te kunnen zijn. En dat kan hier, no doubt. Zoveel verschillende types, zoveel nationaliteiten, zoveel ideeen en zoveel uitingen van creativiteit. Je kan er zo artistiek, zo maf en eigenzinnig bijlopen als je wil, niemand die je nastaart met open mond of  'minder prettige' opmerkingen naar je hoofd slingert. Heerlijk. Daar kunnen veel andere steden in Nederland nog wat van leren.

Een klein stukje creativiteit heb ik meegekregen van mijn lieve opa, iets waar ik hem nog altijd heel erg dankbaar voor ben. Helaas ontbreekt het mij nog weleens aan het lef om compleet mijn eigen weg te gaan en mij niets aan te trekken van de mening van derden. Ik denk dat ik niet zeldzaam ben in mijn soort en daarom wil ik bij deze vragen aan alle creatievelingen in ons land: breng dit tot uiting! Schilder, teken, zing, dans, schrijf en laat je creatieve brein spreken.

Bij dit berichtje plaats ik een digitale tekening, die ik een tijd geleden zelf heb gemaakt. Het eerste stapje in de creatieve richting is gezet en dat geeft toch een voldaan gevoel. In de toekomst zal ik nog meer 'creatieve uitingen' met jullie gaan delen via deze blog. Een mening achterlaten mag natuurlijk, maar mijn voornemen is om mij hier helemaal niets van aan te trekken en lekker mijn eigen weg te gaan. Zoals het een echte kunstenares betaamt.

'Scream', made by me.