De jeugd van tegenwoordig?!

Ik sta in de supermarkt. Op de zuivelafdeling wel te verstaan, want ik wil een toetje uitzoeken voor na het avondmaal. Een nare gewoonte die er in is geslopen, dat toetjes eten, maar een maaltijd is nou eenmaal niet compleet zonder. Heb ik mezelf wijsgemaakt. 
 

De keuze is reuze: toetjes voor de chocoladeliefhebber in de vorm van mousse, pudding, vla of soesjes. Seizoensvla  –met confetti, zal wel iets met carnaval te maken hebben- of vla met stoofpeertjes, lekker ouderwets. En dan hebben we natuurlijk nog yoghurt met vruchtjes –aardbei, perzik, framboos, you name it-,  danoontjes, kleine portietoetjes – te commercieel, weiger ik aan mee te doen- en ga zo maar door. Kortom: een onmogelijke keuze. Toen ineens viel mijn blik op een pudding, die ik nog nooit eerder had gezien. ‘Vanillepudding met butterscotch-saus.’ Aangezien ik enthousiast uitprobeerster van nieuwe toetjes ben, ging mijn hand als vanzelf richting het schap. Er was er nog één..

En toen stond ik aan de grond genageld. Op de plek waar zojuist nog mijn pudding had gestaan, was nu enkel…  leegte. Geen spoor van mijn toetje te bekennen. De boosdoener? Een brutaal jochie, ik schat hem een jaar of vijf, die zoëven voor mij langs was gesneakt en er met de buit vandoor was gegaan. Verontwaardigd gaapte ik hem aan. Hij, op zijn beurt, was zeer in zijn nopjes met zijn zojuist behaalde overwinning op mij, hetgeen hij verduidelijkte met een luid ‘hebbes!’ En zijn moeder? Geen haar beter. ‘Leg maar in het karretje schat’, zei ze liefkozend tegen het ettertje. Met een paars aangelopen hoofd gebood ik mijzelf tot tien te tellen..

Het is niet de eerste keer dat mij zoiets is overkomen. Recentelijk bezocht ik het damestoilet in de V&D. Ik meende aan de beurt te zijn toen er een hokje vrij kwam, aangezien ik vooraan stond in de rij. Dat had ik verkeerd gedacht. Een kleine imitatie van Pippi Langkous (twee belachelijke vlechten op haar kop en kousen reikend tot haar knieën), rende me al gillend voorbij en verdween in het toilet. De bijbehorende moeder haalde enkel haar schouders naar me op, alsof ze het ook niet kon helpen. Een klein voorbeeld, maar enkel tot verduidelijking van een steeds groter wordend probleem: de jeugd van tegenwoordig. En dan doel ik niet op de zogenaamde ‘hangjongeren’ bij speeltuintjes en halfpipes, maar op de jongste jeugd. Kinderen tussen de vier en acht jaar ongeveer, die menen alles te kunnen maken. En in feite kunnen ze dat ook, want pappie en mammie vinden toch alles goed en pamperen of het een lieve lust is.

Noem me ouderwets, maar in mijn beleving horen kinderen beleefd te zijn naar andere mensen toe en horen ouders hen te wijzen op buitensporig gedrag. De toekomst ligt immers bij de jeugd en zij moeten het goede voorbeeld krijgen. Dan had ik misschien mijn lekkere pudding gehad. En ja, daar ben ik dan maar even héél kinderachtig in.

Verwend? Nee joh.