She loves to write

-x- Anoniempje

2012-02-13T11:59:00.004+01:00

De dag van hartjesmokken, geparfumeerde kaartjes met intieme beren en eindeloos radio-/televisie-/internetgezwemel is weer bijna aangebroken. De dag van overwerkte postbodes en alom gevreesde handschriftinspecties. De dag die sommigen omarmen, terwijl anderen – veelal pas nadat zij geen liefdesverklaringen hebben ontvangen- beweren dat het de stomste dag is van het jaar en zij ‘er toch niet aan mee doen.’

Het oorspronkelijke idee van Valentijnsdag is dat mensen elkaar de (geheime) liefde verklaren. Met klotsende oksels, al stuntelend en stotterend, de liefde van je leven diep, héél diep in de ogen kijken en zeggen: ‘Ik… ik vind je leuk. Wil je mijn Valentijn zijn?’ (Of zoals de Belgen het zeggen: ‘Ik zie u graag.’ Heeft ook wel iets charmants.) Je hebt je ziel blootgegeven, je kwetsbaar opgesteld – wat men name voor mannen niet altijd even gemakkelijk schijnt te zijn- en alles wat je nu nog kunt doen is afwachten. Wordt het de resolute afwijzing, waarna je jezelf het beste in een diep ravijn kunt werpen? Of wordt het een enthousiast ‘ik wil’, gevolgd door wat misschien wel de meest sensuele kus van je leven zal worden? De tijd zal het leren..

Het valt mij op dat Valentijnsdag veelal wordt gezien als ‘commercieel gedoe’, enkel bedacht door de detailhandel om hun kas te spekken. De meeste Nederlanders delen deze mening en dit zal wel iets met onze nuchtere aard te maken hebben. Bovendien vindt men het ‘cliché’ om juist met Valentijn je geliefde te verrassen met een bloemetje, doosje bonbons, of een diner voor twee. Uit een onderzoek van Q&A Research & Consultancy, bleek dat slechts een kwart van de ondervraagden nog aan Valentijnsdag doet dit jaar, vergeleken met 29 procent vorig jaar. Slechts 8 procent neemt nog de moeite een kaartje te sturen, terwijl dit in 2011 nog 13 procent was.

Geeft het voorgaande aanleiding om ons zorgen te gaan maken? Heeft de gemiddelde Nederlander meer moeite gekregen met het uiten van zijn emoties? Zijn het economische factoren die ons nekken? Of zien we er simpelweg het nut niet zo van in? Zo van: ‘Wilma kookt al 20 jaar mijn prakkie en wast zonder mopperen mijn vuile onderbroeken. Waarom zou ik nog moeite doen?!’

Gelukkig zijn er ook nog de romantici onder ons. Zo bracht de Britse krant ‘Daily Telegraph’ een wel erg aandoenlijk verhaal naar buiten: een Brits stel viert al zeventig jaar Valentijnsdag met dezelfde kaart. Als 18-jarige charmeur in de dop kocht Harry Ward (88) een kaart voor zijn toenmalige vriendinnetje Doris (87) en sindsdien pronkt de kaart op de schoorsteenmantel. ‘De kaart is nog net zo speciaal voor me als zeventig jaar geleden’, aldus Doris.

Eén ding is zeker: de Nederlandse winkeliers juichen het feest alleen maar toe. Zij rekenen dit jaar op een extra omzet van 68 miljoen euro. Niet slecht. Mocht je nog twijfelen of je die ene kaart zal gaan versturen, of dat ene ietwat zoetsappige cadeau zal geven? Mijn advies: gewoon doen. Het is tenslotte maar eens per jaar én het gebaar wordt veelal zeer gewaardeerd. Steun de economie en steun de liefde.

Nog enigszins verbitterd door voorgaande jaren? Geen zorgen, er komen betere tijden. Zo niet? Laat je vooral niet wijsmaken dat het leven zinloos is als Cupido je een jaartje overslaat. Nee leuk is het niet, misschien enigszins deprimerend zelfs, maar hé: volgend jaar beter. Hopelijk. En tot die tijd kun je best je eigen chocola kopen.

Barre tijden

2012-02-07T15:59:00.002+01:00

Ik sta op het perron. Amsterdam Amstel om precies te zijn. Ik wacht al zo’n 1,5 uur op iets, waarvan ik niet zeker weet of het wel gaat komen. Wachten zonder dat je weet waarop, is een zeer uitputtende bezigheid. Een fluitende treinmachinist komt voorbij, met in zijn hand een kopje koffie. “Ken nog wel effe duren meissie”, zegt hij tegen mij. Blijkbaar oog ik net zo wanhopig als ik me voel. Ik kijk omhoog, richting het informatiescherm. Een groot zwart, gapend gat. Ik vrees dat de goede man gelijk heeft. Glazig staar ik in de leegte.

Wij Nederlanders zijn goed bestand tegen kou. Dat zit in onze genen. Onze voorvaderen gingen er in weer en wind op uit, met enkel een berenvelletje omgeslagen. De strijd om te overleven zit ons in het bloed. Toch lijkt de realiteit heel anders te zijn. Zodra de eerste vlokken zijn neergestreken op Nederlandse bodem, is heel het land in rep en roer. Is er wel genoeg strooizout? Hoe moet dat nu met het openbaar vervoer? Uren wachten op een overvol, winderig en o-zo gezellig perron, met als troostprijs een gratis bakkie slootwater. Dat is wat wij een dezer dagen onder trein reizen moeten verstaan.

En dan die Elfstedentocht. Kunnen we daar nou eindelijk eens over ophouden? Vanmorgen, half 8, ik zet de radio aan. Onderwerp van gesprek: u raadt het al, de Elfstedentocht. Gaat ‘ie nou wel door of niet? Eindeloos gespeculeer over iets dat toch niet gaat komen. Want dat is het meest waarschijnlijke. Maar daar trekken wij ons niets van aan, want de nationale Elfstedenkoorts heeft weer toegeslagen. Hup, cameraploegen naar Fryslan, waar mensen worden geïnterviewd over hun visie op de meeste barre tocht aller tijden. Nou, die hebben er wel zin in! De erwtensoep staat al te pruttelen op het vuur (want men dient goed te eten voor zo’n tocht) en de bedden zijn al gereserveerd voor familieleden en vrienden die van heinde en verre moeten komen. Want nee, niemand wil het spektakel missen natuurlijk (zelfs Doutzen Kroes heeft te kennen gegeven de tocht bij te zullen wonen, kun je nagaan). De bejaarde overlevenden uit de Hel van ’63 worden weer opgetrommeld voor een interviewtje hier en daar en o, wat vinden we het spannend met z’n allen.

Dat de kou ook nog zo zijn voordelen biedt, valt ook zeker niet te ontkennen. Zo blijft een sneeuwballengevecht nog altijd het opperste soort van vermaak en is het weer tijd voor oerhollandse maaltijden als stamppot en spruitjes. En dan natuurlijk dat gratis bakkie pleur van de NS. Bedankt jongens, hadden jullie nou niet hoeven doen.

De Eetclub

2012-01-29T16:41:00.023+01:00

Het zal vrijwel niemand zijn ontgaan: de bezuinigingen binnen de culturele sector. De komende jaren zal in totaal 200 miljoen moeten worden bezuinigd. Het gevolg is een verhoging van de btw op de theater- en concertkaarten van 6 naar 19 procent. En dat is fors.

Ik heb het altijd ontzettend leuk gevonden om het theater te bezoeken, dus ondanks de duurdere toegangskaarten, ben ik nog altijd frequent bezoekster van voorstellingen. En zo vele mensen met mij, zo bleek afgelopen week. In een afgeladen theater bezocht ik de voorstelling 'De Eetclub', naar de gelijknamige bestseller van Saskia Noort. Zowel het boek als de film had ik gelezen en gezien, dus het verhaal was mij van tevoren al bekend. Toch was ik erg benieuwd naar wat de voorstelling voor mij in petto had, omdat het me lastig leek om de spannende passages uit het boek goed tot uitdrukking te laten komen in het toneel. Bovendien is een boek veel complexer, omdat je in een boek veel meer moet uitleggen dan in toneel: daar kun je immers veel al laten zien. Want geef nou toe: niets is in het theater zo irritant als dingen uit moeten leggen - "Oh, de telefoon gaat!"- terwijl we dat allang hebben gezien of gehoord.

En wat bleek? Wij, als het publiek zijnde, werden ingeschat als een stel domme gansjes. Het boek werd vrij letterlijk nagespeeld en veel handelingen werden nog even toegelicht. Hanna Verboom al brullend en snikkend: 'ik ben zoooooo verdrietig!' Beetje onnodig. Ook het decor was wel erg sober, bestaande uit een aantal houten blokken. Misschien toch een gevolg van de bezuinigingen? Gelukkig werd het stuk gered door het goede toneelspel van hoofdrolspeelster Nyncke Beekhuyzen, die een erg geloofwaardig personage neerzette. De nodige humor kwam van de kant van acteur Frederik Brom, die een wel erg gladde zakenman speelde en het publiek steeds weer wist te bespelen.

Ook al voldeed de voorstelling niet helemaal aan mijn verwachtingen, toch heb ik me zeker vermaakt. Toch weer eens wat anders dan een avond bankhangen of naar de bios, is het niet? Naar een toneelvoorstelling gaan voelt echt als een avondje 'op stap' en dat is toch leuk. Bovendien ben je veel meer betrokken bij het stuk vanwege het 'live contact' en hierdoor ga je meer nadenken over hetgeen je ziet. Nadeeltje: een avondje thuis op de bank is wel een stukkie goedkoper. Bovendien ben je dan in de luxe positie om een programma weg te zappen als het je niet aan staat. Bij een tegenvallende voorstelling in het theater, heb je je maar te gedragen en word je geacht netjes te blijven luisteren. Want laten we eerlijk zijn: soms moet je offers maken, in naam van de cultuur.

De spelers

Staatsbezoek

2012-01-17T17:52:00.004+01:00

Regelmatig bezoek ik nieuwssites. Ik wil graag een beetje op de hoogte blijven van wat er om mij heen gebeurd en dan kun je, naast het journaal kijken en de krant lezen natuurlijk, toch het beste het internet raadplegen.

Het valt mij de laatste tijd op dat er veelvuldig gebruik wordt gemaakt van ietwat ´misleidende koppen.´ Ik zal dit nader verklaren aan de hand van een voorbeeld. Eerder vandaag bracht ik een bezoekje aan nieuws- en entertainmentsite 'NU.nl.' Ik scrollde naar beneden, toen mijn blik ineens bleef hangen bij de titel 'George Clooney staat droog.' Pardon?! Lees ik dit wel goed? Jawel, het bleek echt zo te zijn. Nu moet ik eerlijk bekennen dan George geen onappetijtelijke man is en dat hij ook geen slecht acteur te noemen valt, maar tot zover reikt toch echt mijn interesse. Je moet ergens een grens trekken.

Nu mijn nieuwsgierigheid toch wel enigszins was gewekt, besloot ik het desbetreffende bericht te openen. En wat bleek? Onze George heeft voornemens voor het nieuwe jaar gemaakt. Het blijft immers ook gewoon een mens. Het is namelijk zo dat hij het afgelopen jaar zijn spreekwoordelijke boekje wat te buiten was gegaan wat drank betreft en zich derhalve heeft voorgenomen iets te gaan minderen op dat gebied. Deed de titel misschien toch iets anders suggereren..

Ook de titel 'Panda's op staatsbezoek', vond ik erg opvallend. Ik kon me er geen reële voorstelling bij maken. Het bleek uiteindelijk te gaan om een 10-jarige overplaatsing van twee panda's naar een dierentuin in Parijs. De twee zijn afkomstig uit China. De dieren werden echter begeleid door een motorescorte, die normaliter enkel aan staatshoofden en hoogwaardigheidsbekleders is toebedeeld.
Aha, vandaar die spannende titel.

Het was toch leuker geweest wanneer de twee beren aan tafel hadden gezeten bij president Sarkozy. Ik vraag me af wat voor taferelen dat op zou hebben geleverd. Helaas zullen we dat nooit weten.

Monster

2012-01-14T20:46:00.005+01:00

Er is niets zo vervelend als lang wakker liggen. Ik zal je vertellen waarom. Ik heb er het geduld niet voor. Ik ga mij allerlei dingen in mijn hoofd halen, varierend van heuze to do lijstjes, tot het werkelijk uitvoeren van die hersenspinsels. Sta je ineens je schoenen te poetsen om 1 uur 's nachts, of voel je een soort drang tot het desastreus herordenen en verbouwen van je leefomgeving. Met alle gevolgen van dien.

Ik heb lang gezocht naar een remedie voor dit soort buitensporig gedrag en ben tot dusver nog niet tot een goede oplossing gekomen. Enkele nachten geleden werd ik ook getergd door dit probleem. Schaapjes tellen? Ben ik te oud voor. Naar buiten kijken dan maar? Leek me een goede zet. Vergezeld door een kop thee nam ik plaats in de vensterbank. Ik kijk graag naar de stilte in de nacht. Alhoewel je het nooit echt 'stil' kunt noemen in Amsterdam, maar ieder beetje rust is meegenomen.

Mijn gedachten dwaalden af naar lang geleden. Toen ik nog geloofde dat zich enge monsters onder mijn bed schuilhielden, of ik niet kon slapen omdat ik de tandenfee op heterdaad wilde betrappen. Wanhopig de ogen open willen houden, vechten tegen de slaap. Tandenstokers tussen mijn wangen en wenkbrauwen geklemd. Mijn redding waren toen mijn tientallen knuffels, want ik was er heilig van overtuigd dat zij mij zouden beschermen als het monster zich dan eindelijk in zijn volle glorie zou vertonen. Daar geloofde ik maar wat graag in en met die gedachte viel ik vervolgens als een roos in slaap.

Monsters zouden simpelweg niet meer kunnen gedijen tussen de stofhopen die zich onder mijn bed hebben verzameld en mijn melktanden ben ik inmiddels verloren. Geen redenen meer om wakker te liggen dus. Knuffels heb ik niet meer nodig, ik sta er alleen voor. En met die gedachte probeerde ik mijn rusteloosheid het zwijgen op te leggen. Af en toe is het nodig jezelf voor de gek te houden. Voor je eigen bestwil.

Speurtocht

2012-01-09T21:00:00.003+01:00

Gisteren bracht ik een bezoekje aan Occupy. Niet zozeer bewust eigenlijk. We waren bezig met een speurtocht door de stad (op initiatief van mijn studentenvereniging) en moesten de mensen van Occupy een aantal vragen stellen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet zo goed wist wat de Occupybeweging nu eigenlijk te betekenen heeft. Ik wist dat het een beweging is die internationaal opereert en dat ze inmiddels al maandenlang het Beursplein in Amsterdam bezetten met tenten, maar veel verder kwam ik niet..

Eenmaal aangekomen op het Beursplein, troffen we toch een heel ander beeld aan dan verwacht: er stond nog enkel één grote tent, met daarbij een klein informatiecentrum. De reden hiervoor? Ze hadden zich een beetje verkeken op de grote hoeveelheid alcoholisten, dealers en junks die ze aantrokken. Deze mensen bleek het niet zozeer om de beweging zelf te gaan, als wel om het gratis 'dak' boven het hoofd dan hun op deze manier werd geboden.. En dat was niet helemaal de bedoeling.

Het Beursplein, een aantal weken geleden.

Voor de tent die nog over is stonden twee mannen, die ons maar wat graag te woord stonden. Ze vertelden ons dat Occupy met name in opstand komt tegen de graaicultuur binnen de financiele sector. Het is een schreeuw om democratie, rechtvaardigheid en een eerlijke verdeling van kapitaal en arbeid. Ze pleiten voor een nieuw beleid dat niet alleen in het voordeel is van de rijkste 1% van de bevolking, maar voor iedereen. Niemand is dan meer de baas en we moeten leren om samen te werken met respect. Het is volgens hen niet aan leiders en politici om veranderingen door te voeren, maar aan onszelf.

De lange nachten in de kou zijn passé. In de toekomst wil Occupy zich meer gaan richten op verrassingsacties, zoals bijvoorbeeld flash-mobs. Ze hebben nog veel voor ons in petto, dat is duidelijk.

Een stukje wijzer, en met een hoop stof om tot bezinking te laten komen, verlieten we vervolgens weer het Occupyterrein. Op naar een rechtvaardige wereld.

Ode aan de trouwe viervoeter

2012-01-04T18:14:00.016+01:00

Lara

Ik heb jullie al eens eerder een foto laten zien van Lara, mijn trouwe viervoeter. Ze heeft de grootste en mooiste ogen die je ooit hebt gezien en de zachtste oren die je ooit hebt gevoeld. Ze kan bedelen als de beste en luistert nooit naar mijn bevelen, omdat ze weet dat ik toch nooit boos op haar kan zijn. Als ik verdrietig ben, komt ze bij me zitten en legt haar kop op mijn schoot. Als ik thuiskom, komt ze al kwispelend naar me toe.

Ze snurkt als een bootwerker en vreet alsof haar leven er vanaf hangt, maar geen van die dingen kan ik haar kwalijk nemen. Lara en ik, we zijn beste maatjes.

Het is bekend dat er tussen mens en hond vaak een unieke band kan bestaan. Maar dat deze band nog zoveel verder kan gaan, heb ik laatst onder ogen gezien in de film ´Hachiko: a dog's story.' Ondanks meerdere waarschuwingen uit mijn omgeving dat het een echte tranentrekker is - oké, kom maar op met de Kleenex - besloot ik mezelf te vermannen en toch de film te bekijken.

Het verhaal is als volgt. Professor Parker (Richard Gere) is een universiteitsdocent die op een avond een puppy vindt op het station. Het beestje is achtergelaten en dus besluit hij om hem mee naar huis te nemen. Aanvankelijk is zijn vrouw iets minder blij met de plotselinge gezinsuitbreiding, maar toch wordt de puppy geaccepteerd. De hond (een japanse Akita Inu) wordt 'Hachi' genoemd, wat in het japans 'rijkdom' betekent. Hachi en Parker zijn al snel onafscheidelijk. De twee wandelen iedere dag samen naar het station, waarna Parker de trein pakt om naar zijn werk te gaan. Hachi wandelt zelfstandig naar huis en haalt Parker aan het eind van de dag weer op van het station. Dag in, dag uit. Als zijn baasje plots overlijdt, weet Hachi van geen wijken: hij blijft op hem wachten op het station. Dit houdt hij vol tot aan zijn dood, negen jaar later. En ik, zachtgekookt ei als ik ben, heb gedurende de hele film lopen brullen als een klein kind.

Oké, het verhaal is enigszins gedramatiseerd, maar de essentie is naar waarheid. De échte Hachi werd geboren in 1923 in Japan en is totop de dag van vandaag een echte beroemdheid. Voor het station waar hij negen jaar lang op zijn baasje wachtte, is een standbeeld opgericht.
Deze ode aan misschien wel de trouwste hond ooit bevestigde wat ik eigenlijk al wist: mensen en honden, wij zijn onafscheidelijk.

Het standbeeld van Hachi

Hachi in de film, op zijn vaste plekje op het station

Het modejaar 2011

2012-01-02T11:42:00.005+01:00

En voor je het weet is het alweer zover: het nieuwe jaar is van start gegaan. Terwijl ik nog steeds het gevoel had dat 2011 nog lang niet voorbij kon zijn, zag ik Paul de Leeuw op televisie guitig de glazen champagne volschenken. Ik moest er ook maar aan gaan geloven, dat was duidelijk. Maar eerst was het tijd om het jaar 2011 nog eens goed te analyseren. Dat leek me wel het minste wat ik kon doen.

Het jaar 2011 heeft een hoop goeds voor mij gebracht. In een notendop: ik heb mijn eindexamen én theorie-examen behaald, ben begonnen aan mijn studie in Amsterdam (met alles wat daarbij komt kijken), heb leuke reizen gemaakt én last but not least: ik ben eindelijk mijn eigen blog begonnen! Kan slechter, toch?

Dat er een hoop is gebeurd in de wereld het afgelopen jaar zal de meesten niet zijn ontgaan, maar ook de modewereld heeft zeker niet stilgezeten. Ik zal de belangrijkste high- en lowlights even voor je op een rijtje zetten.

Van een enorme impact waren de aardbeving en tsunami in Japan, wat tot gevolg had dat de Japanse modeweek in Tokio moest worden afgelast. De voornaamste redenen hiervoor waren dat er een tekort was aan elektriciteit, dat het transport te onbetrouwbaar was en bovenal was er bezorgdheid rondom de veiligheid.

Misschien wel het grootste modeschandaal: John Galliano werd ontslagen bij modehuis Dior, vanwege zijn antisemitische uitlatingen in een dronken bui in een café in Parijs. Oeps. Er zijn uiteindelijk maarliefst 15 ontwerpers genoemd om het modestokje van hem over te nemen, namelijk Haider Ackerman, Olivier Theyskens, Riccardo Tisci, Alexander Wang, Phoebe Philo, Tom Ford, Marc Jacobs en ga zo maar door...

De Nederlandse Vogue is in de maak! Nederland zal het 19e land worden dat zijn eigen Vogue krijgt. De redactie zal onder leiding komen te staan van Karin Swerink, die voorheen hoofdredactrice was bij Glamour.

Het grootste Nederlandse modeschandaal van het jaar, is afkomstig van het tijdschrift Jackie. Het artikel over de kledingstijl van zangeres Rihanna met de naam 'niggabitch' veroorzaakte wereldwijd een hoop ophef en woede. Uiteindelijk uitte ook Rihanna in hoogsteigen persoon haar frustratie via Twitter, waarna hoofdredactrice Eva Hoeke zich genoodzaakt voelde om op de stappen.

Nederlandse modellen boeken weer internationaal succes. Na grote successen van onder andere Doutzen Kroes en Lara Stone, zijn nu alle spotlights gericht op de 16-jarige Daphne Groeneveld. Ze liep het afgelopen seizoen ruim 40 modeshows en prijkte onder meer op de cover van de Franse Vogue.

Karl Lagerfeld heeft weer niet stilgezeten: hij ontwierp dit jaar weer drie flesjes voor Coca-Cola Light, maakte een heuze hotelkamer van chocolade voor Magnum, ontwierp in samenwerking met Orrefors een kristalcollectie, ging een samenwerking aan met horlogemerk Fossil, maakte een beautycollectie voor Sephora enz. enz. Maar dat was nog niet genoeg voor onze creatieve meester. Hij ontwierp ook zijn gebruikelijke collecties voor Chanel, Fendi en zijn eigen label en creëerde voor warenhuis Macy's en webshop Net-a-Porter een lijn. Ik ben benieuwd wat hij in het nieuwe jaar weer voor ons in petto heeft!

Karl Lagerfeld met zijn chocoladekamer

De Nederlandse Vogue is in aantocht!

De arrestatie van John Galliano

After-kerstdagen

2011-12-27T10:02:00.003+01:00

De eerste dag van de laatste dagen van 2011 is officieel aangebroken. Ik kijk naar buiten: het weer is druilerig, mensen kijken verveeld of zelfs boos en gaan weer op weg naar hun werk. Back to normal. Kerst hebben we weer bij het grofvuil gezet, gezamenlijk met alle emoties die daarbij horen. Sommige mensen vallen in een zwart gat na kerst, zij hebben zich zo druk gemaakt de afgelopen dagen dat zij niet goed weten wat ze met de tijd tot aan oud en nieuw aanmoeten. Dat zal mij dit jaar niet zo snel gebeuren.

Ik vertrek namelijk over een uurtje met de trein naar Antwerpen. Ja met de trein inderdaad: waarom zou je met de auto, bus of vliegtuig gaan als je ook met de trein kunt?! Ik bedoel maar. Samen met vriendlief ga ik de komende dagen lekker door deze stad struinen en genieten van het lekkere eten, de bezienswaardigheden en de kerstmarkten die Antwerpen te bieden heeft. Eén nadeel: er is nog geen uitverkoop in Belgenland. Vraag me niet waarom, maar op de een of andere manier hebben onze zuiderburen besloten pas met de opruiming te beginnen als het nieuwe jaar officieel van start is gegaan. In januari dus. Misschien toch een teken van boven?

Dan rest mij nu enkel nog één ding: mijn veelste grote, redelijk asociale koffer inpakken. Oeps, zoals altijd komt hier weer een klein probleempje met de planning om de hoek kijken. Mijn kledingkast hangt redelijk vol, maar op dit soort momenten heb ik steevast NIETS om aan te trekken. Bekend fenomeen, dames? En dan voel ik ook nog eens een lichte tijdsdruk, aangezien mijn trein inmiddels over 45 minuten vertrekt. Maar ook al lijken dingen soms ingewikkeld, de oplossing is altijd simpel: ik prop gewoon alles in mijn koffer wat er enigszins acceptabel uitziet en eenmaal aangekomen op mijn floatel (jawel, een combi van een hotel en een boot!) in Antwerpen, merk ik wel wat ik heb meegenomen. Wie dan leeft, wie dan zorgt. En laat dat nou net mijn goede voornemen zijn voor het nieuwe jaar.

Ik wens jullie allemaal hele fijne after-kerstdagen!

Merry Christmas!

2011-12-25T13:34:00.003+01:00

foto's via: http://www.weheartit.com/

Gewoontedier

2011-12-23T13:00:00.001+01:00

Ik ben een vrouw van tradities. Ik heb er heel wat en daar zal ik je nu niet mee gaan vervelen, maar één ding is een feit: tradities zijn er om in stand gehouden te worden. Dat is immers de essentie van een traditie. Als je hem niet in stand houdt, dan zakt het een gradatie en wordt het meer zoiets als 'een gewone handeling.' En dat mogen we natuurlijk niet laten gebeuren.

Het voorgaande in mijn achterhoofd hebbende, heb ik gisteravond - geheel en al traditiegetrouw - naar de uitreiking van 'De Gouden Loekie' gekeken. Hierbij wordt gestreden om de publieksprijs voor de beste televisiereclame van het jaar. De commercial 'Altijd samen' met Ali B in de hoofdrol won deze prestigieuze prijs, hetgeen helaas niet aansloot bij mijn voorkeur. Ik had meerdere malen gestemd op de reclame 'Bom in eend' en insiders zullen wel begrijpen waarom. Heeft iets met mijn bezetenheid van eenden te maken. Lang verhaal.

Nog zo'n traditie: kerstkaarten versturen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze traditie al een aantal jaar geleden heb laten varen. Ik betreur het dat ik zelf te lui ben om ze te schrijven en te versturen, want ik vind het namelijk wel erg leuk om ze te krijgen. (Ja, dit kun je opvatten als een hint). Gelukkig zijn er nog mensen die deze traditie wel in stand houden, zo bleek gister uit een artikel in de Telegraaf met de pakkende titel: 'Waar blijven mijn kerstkaarten?' Hierin stond dat 80% van de nederlanders nog steeds de moeite neemt om kaarten te sturen. Wel moet hierbij genoteerd worden dat we steeds minder 'echte' kaartjes versturen. Mensen sturen eerder een kaartje via social media als Hyves en Facebook. Beter iets dan niets, zullen we maar zeggen.

Nu eindelijk mijn welverdiende vakantie is begonnen, is het tijd om enkele verloren tradities weer nieuw leven in te gaan blazen. Zo is mijn planning om de komende twee weken weer lekker te gaan bakken, iets wat ik in vroegere tijden graag deed. Taarten, kerststollen, koekjes: je kunt het zo gek niet bedenken. En die dan lekker opeten, met zicht op de vrolijk versierde kerstboom. Op de achtergrond klinkt de kerstklassieker 'Rudolph the red nosed reindeer' en buiten vallen alweer de eerste vlokken. Lekker kneuterig. Héél stiekem hou ik daar wel van.

Belangrijke zaken

2011-12-15T12:17:00.006+01:00

Sommige zaken kunnen simpelweg geen toeval zijn. Soms vraag ik me echt af: is ons leven soms voorgeprogrammeerd? Of toch afhankelijk van de keuzes die we maken? En als het leven inderdaad al voor ons is bepaald, is het dan zo dat het alleen maar lijkt alsof we zelf keuzes maken? Ik weet, het is een vrij filosofische gedachtengang, maar ik zal mijzelf nader verklaren.

Gisteren zat ik in de trein. Ik reis tegenwoordig regelmatig met de trein nu ik een studente ben en tijdens zo’n saaie en lange reis, vallen mij vaak een aantal dingen op:

A) Als ik mij voorgenomen heb om te gaan studeren in de trein, zit ik ALTIJD naast een stel kakelende mensen. Als ik op mijn beurt eens een gezellig gesprek wil voeren met iemand, zit ik ALTIJD in de stiltecoupé en volgen er vele vernietigende blikken mijn kant op.

B) Iedereen doet alsof hij druk bezig is: de een bestudeert angstvallig zijn telefoon, de ander leest quasi-nonchalant de Telegraaf en weer een ander houdt de blik strak gericht op het passerende landschap.

Allemaal uiterlijke schijn. Want waar we eigenlijk mee bezig zijn, beste mensen, is met het bespieden en afluisteren van elkaar. Niet altijd bewust, zeker niet, maar toch is het lastig om je aandacht bij je studieboek te houden, wanneer twee vrouwen naast je non-stop aan het ouwehoeren zijn. Dit is dus precies hetgeen mij gisteren overkwam. Ik had me voorgenomen te gaan studeren, echt waar, maar ik ben helaas niet verder gekomen dan de eerste twee pagina’s van mijn boek.

De twee vrouwen in kwestie, ik noem ze voor het gemak even ‘vrouw A’ en ‘vrouw B’, hadden het over zeer serieuze zaken. Zij hadden het namelijk over het lot, dat veel zaken in het leven toch echt niet op het toeval berust kunnen zijn. Vrouw A gaat binnenkort trouwen met de man van haar dromen, zo vertelde ze aan vrouw B. Hij was lief, charmant, knap en blablablablabla.. Ga zo maar door. Ze was er stellig van overtuigd dat al die eikels van een vriendjes, die ze in het verleden blijkbaar had gehad, nodig waren geweest om bij deze ene mister charming terecht te komen. Het was duidelijk voorbestemd, volgens haar. Dit was het moment waarop ik afhaakte, want tegen zoveel zoetsappigheid is mijn nuchtere brein niet bestand. Tótdat vrouw B begon te vertellen over haar visie op het lot.

Ze vertelde dat ze een aantal jaar geleden was verhuisd naar Doetinchem, vanwege het werk van haar vriend. Aanvankelijk twijfelde ze hier erg over en ging haar voorkeur toch uit naar Arnhem of Nijmegen. Ze had daarvoor nog nooit van Doetinchem gehoord, maar toen ineens dook Doetinchem overal op: in het journaal, in de krant, op haar werk.. Noem maar op. Dat kon toch geen toeval zijn! Doetinchem was de stad waar ze moest gaan wonen en gelukkig zou worden. Vrouw A knikte instemmend.

Ik hoorde het gesprek een beetje aan, ondertussen nog steeds met mijn ogen op mijn boek gericht. Vrouw B vond het blijkbaar nodig om mij bij hun boeiende gesprek te betrekken en vroeg me waar mijn reis naartoe zou gaan. ‘Naar Doetinchem’, vervolgde ik. ‘Nou dat mééén je niet’, bracht ze met veel ongeloof uit. Ze vroeg me het hemd van het lijf en wat bleek: we zijn allebei acht jaar geleden naar Doetinchem verhuisd en wonen praktisch bij elkaar om de hoek. We hadden elkaar alleen nog nooit gezien of gesproken.

Is dat een toevallige samenloop van omstandigheden? Persoonlijk denk ik van wel, maar toch zette het me aan het denken. Want als er inderdaad zoiets is als een lot, wat is dan het nut daarvan? Wat is het lot van het lot? Volg je me nog..?

Studiebol

2011-12-11T12:04:00.001+01:00

De tentamens staan weer voor de deur. Ik studeer dus hard, houd mij strikt aan mijn planning en laat mij nimmer afleiden door externe factoren in mijn omgeving. Ik ben op tijd begonnen met leren en studeer in kleine porties. Tussen het leren door neem ik zo af en toe een kleine pauze, waarin ik wat versnaperingen nuttig of even de benen strek. Mijn laptop ligt uit het zicht en mijn telefoon heb ik het zwijgen opgelegd. TV kijken is een verspilling van mijn tijd.

En dan nu de realiteit. Ik zit beneden aan de keukentafel, de hond ligt aan mijn voeten en maakt oorverdovende smakgeluiden. Er zijn een paar broodkruimels op de grond gevallen en die moeten luidruchtig worden verwerkt. Op mijn laptop staat het tekstbestand 'Word' aan, want ik heb mijzelf voorgenomen een samenvatting te gaan maken van de te leren stof. Ondertussen heb ik nog geen letter getypt, maar wel 7485964 keer mijn facebookpagina gecheckt en de vakantiefoto's van afgelopen zomer nog eens bekeken. Helemaal geinspireerd door al die verleidelijke aanblikken van zon, zee en strand ben ik mij meteen gaan bedenken waar de reis deze zomer heen zal moeten gaan. Ga ik met de auto of met het vliegtuig? En in het laatste geval: hoe kan ik aan goedkope vliegtickets komen? Ondertussen beginnen mijn oren te suisen van het aanhoudende gesmak wat onder de tafel vandaan komt en dus besluit ik om de hond mee naar buiten te nemen voor een wandeling. Hopelijk is ze daarna zo moe dat ze de kruimels laat voor wat ze zijn en lekker gaat slapen. Kan ik ook meteen een frisse neus halen. Een klein uurtje later ga ik weer aan de tafel zitten. Het is lunchtijd! Ik maak een lekkere ik-ben-zielig-omdat-ik-moet-leren-sandwich voor mezelf en besluit daar eens goed de tijd voor te nemen. Zijn tomaat en augurk een goede combi? Een half uurtje verder is het dan eindelijk zover: ik ga leren! Ik kom tot de conclusie dat ik nog geen steek verder ben gekomen in de afgelopen drie uur. Ik spreek mezelf streng toe en sta mijzelf geen afleidingen meer toe. Vol goede moed begin ik aan mijn samenvatting, totdat.. de hond begint te snurken. Zucht.

Voor veel studenten is het een bekend fenomeen: studie ontwijkend gedrag, of ook wel 'SOG' genoemd in de volksmond. Het houdt in dat je alles doet om vooral niet aan de studie te hoeven. Geen goede voornemens op planningen zijn hier tegen bestand. Volgens psychologen is het zelfs onderdeel van een groter probleem: uitstelgedrag. Je neemt je voor om iets te doen, maar doet vervolgens totaal iets anders, terwijl je met je gedachten nog wel bij de oorspronkelijke taak zit. Dit zorgt voor stress en schuldgevoel, maar toch kun je jezelf nergens toe zetten. Voel je je op dit moment vooral NIET aangesproken, maar weet je ergens in je achterhoofd dat je héél misschien toch ook wel héél af en toe tot die groep van studieontwijkers behoort? Lees dan vooral de volgende tips om van je SOG af te komen:

1) Ruim je kamer van tevoren op. De kans is anders groot dat je je tijdens het studeren zult ergeren aan die ontplofte zwijnenstal om je heen en out of the blue een enorme opruimdrift voelt.
2) Sluit jezelf op in je kamer en doe de deur, indien mogelijk, op slot. Zorg dat je voldoende voedsel op je kamer hebt verzameld, zodat je geen excuus meer hebt om naar de AH te lopen en vervolgens een uur weg te blijven.
3) En dan misschien wel het lastigste punt: zet je computer, mobieltje en TV uit. En ik weet dat met name vrouwen goed zijn in multitasken, maar wij kennen helaas ook onze beperkingen hierin.
4) Wanneer je thuis niet goed kunt studeren, zoek dan een bibliotheek, of een andere rustige plek op om de informatie zo optimaal mogelijk tot je te kunnen nemen.
5) Maak een lijstje met dingen die je nog moet doen. Zet vooral lekker veel op dat lijstje, zodat je een hoop af kunt strepen. Dat geeft een goed gevoel over jezelf en kan uiteindelijk leiden tot een betere motivatie.
6) Stel jezelf concrete en bovenal haalbare doelen. Neem jezelf niet voor om 8 uur achter elkaar non-stop te gaan studeren of om twee boeken op een dag te lezen.
7) Probeer uitgerust aan je studiedag te beginnen. Zo voorkom je dat je, wanneer je dan ein-de-lijk je studieboek tevoorschijn hebt getoverd, na de eerste drie gelezen regels in slaap valt.
8) Wissel je studieactiviteiten af met zo nu en dan een korte pauze. Eet en drink wat en gun je arme, oververmoeide hersenen wat rust.
9) Zorg in deze donkere tijden voor voldoende daglicht, dat hebben je hersenen nodig!
10) Zoek andere studie- en lotgenoten op en studeer samen. Gedeelde smart is halve smart.

Veel succes!!!

Kijken, kijken, niet (zoveel) kopen

2011-12-08T14:43:00.002+01:00

LET OP! Dit bericht kan door leden van het mannelijk geslacht als schokkend worden ervaren.

Het is weer december en dat betekent dat de tijd van kerstmannen en rendieren is aangebroken, dat heel Amsterdam is omgetoverd tot een waar kerstwalhalla, maar óók.. dat er weer uitverkoop is!!! In menig winkeletalage kunnen we vanaf heden weer kreten als 'SALE' en 'OP=OP' aanschouwen. Een angstige periode voor mij en mijn portemonnee is aangebroken, want hij en ik weten allebei dondersgoed dat het geld zal moeten rollen de komende weken. De winkelstraten van Amsterdam en omstreken (lees: heel Nederland) zullen weer worden afgestruind en geen afgeprijsd artikel is meer veilig voor mij en mijn onverwoestbare kooplust. Met mij zal heel mode- en salebeminnend vrouwelijk Nederland er massaal op uittrekken om de beste koopjes te scoren. We willen er natuurlijk wel een beetje appetijtelijk bijlopen tijdens de feestdagen.

Wij vrouwen houden van winkelen en de winkels houden van ons. Dat is een feit. En het ergste van dit alles is dat we er eigenlijk helemaal niets aan kunnen doen. Wij beschikken namelijk over een zogeheten 'winkel-gen.' Oké, het is misschien niet geheel en al wetenschappelijk bewezen dat dit daadwerkelijk het geval is, maar het is wel mijn persoonlijke overtuiging. Want hoe kan het anders dat vrouwen het hele jaar door op jacht gaan naar de mooiste, hipste, nieuwste kleding, schoenen en accessoires, waar onze kasten al van uitpuilen? Hoe kan het anders dat menig vrouw lichtelijk opgewonden raakt van het magische woord 'uitverkoop' en dat we elkaar de haren uit de kop trekken om dat allerlaatse stuk van de Versace for H&M collection te kunnen bemachtigen? Daar moet toch een reden voor zijn? Veel mannen zien dit als een genetische afwijking, ik zie het als een verrijking van het vrouwelijk geslacht. Want oh, wat zou de wereld saai zijn zonder mode en wat zou mode saai zijn zonder al die hebberige, grijpgrage en bovenal kooplustige vrouwen.

Dit keer ga ik het drastisch anders aanpakken: ik heb me voorgenomen een wish list te maken bestaande uit modeartikelen die ik móet hebben en waarvan ik mezelf heb wijsgemaakt dat ik echt niet zonder kan. Deze list heeft een belangrijke beperking en dat is dat er een limiet van tien stuks aan zit. Als de limiet is bereikt, is het uit met de pret en ga ik niet meer winkelen voor de komende twee maanden. Nee, zelfs niet wanneer die verschrikkelijke tijd van 70% korting is aangebroken. Ik kan het in ieder geval proberen.

Kerstsfeer in Amsterdam

De Bijenkorf, één van mijn grootste vijanden deze dagen

Hoge nood!

2011-12-06T21:40:00.000+01:00

Wie gisteravond naar DWDD heeft gekeken, zal het niet zijn ontgaan: Matthijs van Nieuwkerk werd onwel en verdween plots uit beeld. De presentator werd tijdelijk vervangen door columnist Jan Mulder, maar al snel retourneerde hij weer op zijn vertrouwde plek voor de camera. In een reactie op dit alles zei Matthijs dat er echter niet veel aan de hand was, hij voelde zich plots niet lekker en was dus genoodzaakt het 'podium' te verlaten. Niets meer, niets minder. Opzich geen enorm spannende gebeurtenis, zou je denken, maar niets bleek minder waar: Matthijs was ineens trending topic op Twitter! Er deden zich allerlei wilde verhalen de ronde, varierend van een plots toiletbezoek -'Hij moest vast z'n grote boodschap doen'- tot aannames dat hij wel weer (?) teveel gesnoven zal hebben. Hij zag immers een beetje bleekjes, dus ja, alle tekenen wezen daarop. Zelf bleek de presentator erg verbaasd door alle commotie rondom zijn tijdelijke afwezigheid en ook ik bleef met vraagtekens achter. Waar gaat het heen met ons land als we dit al als wereldschokkend ervaren?

Matthijs kan er gelukkig wel om lachen.

Social media als Twitter en Facebook. Ik ben zelf ook frequent gebruiker van eerdergenoemde sites, maar toch zie ik ook de beperkingen ervan in. Mensen lijken er een hobby van gemaakt te hebben elkaar onnodig op te jutten en te bestoken met allerlei niet-relevante hersenspinsels. Om maar weer terug te komen op Matthijs zijn vermeende toiletbezoek: what's the big deal? Die man moet ook zijn behoeftes doen. En nee, het was misschien niet het best uitgekozen moment voor wat quality time met het toilet. Maar als dat al als wereldschokkend wordt ervaren, wat zal er dan wel niet gebeuren wanneer er een keer écht iets gebeurd? Wat als de koningin besluit een publiekelijke paaldansact op te voeren? Oké, misschien niet het beste voorbeeld, maar het idee erachter moge duidelijk zijn. Zal het internet crashen, omdat iedereen de behoefte voelt zijn of haar mening rond te bazuinen? Zullen mensen veranderen in competitieve monsters, die vooral de slechtste en sappigste details de wereld in willen helpen en elkaar continu te wijs af willen zijn? Ik moet er niet aan denken.

Zijn we langzaam maar zeker bezig om het medialandschap om te toveren tot één grote peuterspeelzaal, waarin we ons vooral bezig houden met elkaar op de huid zitten en het kleuren buiten de lijntjes? Of gaan we ons bezig houden met dingen die echt relevant zijn? Ik hoop het laatste en tot die tijd wees ik voorzichtig met mijn uitlatingen op Twitter en Facebook- voor je het weet ben je een zogeheten trending topic en word je ineens gezien als drugsverslaafde. Dingen kunnen raar lopen.

Hoor wie klopt daar?

2011-12-04T11:32:00.000+01:00

Ik heb het altijd al een spannende aangelegenheid gevonden, het sinterklaasfeest. Op de een of andere manier gaat deze typisch hollandse festiviteit gepaard met een bepaalde mate van geheimzinnigheid en mysterie. Vroeger was ik een paar dagen voor sinterklaas al helemaal van de leg. Was ik wel lief genoeg geweest? En zou ik wel krijgen wat er op mijn (vaak ellenlange) verlanglijstje had gestaan? De tijd zou het leren en het tikken van de wijzers van de klok kon mij niet snel genoeg gaan.

Als pakjesavond dan eenmaal voor de deur stond, maakte spanning plaats voor hysterie. Ik kon niet meer op mijn stoel blijven zitten, sprong nerveus op en neer en bracht bijbehorende sinterklaasliedjes ter gehore, wat meer in de buurt kwam van kattengejank. Wanneer er dan ein-de-lijk bij ons op de voordeur werd geklopt en mijn vader op dat moment weer steevast op de wc zat - wat bij mij nooit argwaan opwekte-, snelde ik naar de gang om de mand met cadeautjes in ontvangst te nemen. Ieder jaar was de mand gevulder en ieder jaar opnieuw kreeg ik wat mijn hartje begeerde. Wat het precies inhield, dat malle feest met die man met die gekke muts, dat wist ik niet precies. Wél wist ik dat er cadeautjes mee gepaard gingen en de rest was duidelijk bijzaak.

Nu, heel wat jaartjes verder, legt de goedheiligman mij nog steeds in de watten. Bij ons is de Sint dit jaar iets eerder op bezoek geweest, namelijk gisteravond om precies te zijn. Mijn vader zat dit jaar niet op het toilet op het moment suprême , maar zat gewoon in de woonkamer toen ik beneden kwam en de mand met cadeau's stond er al. En hoe het zat met mijn gemoedstoestand? Ik was lang niet meer zo hysterisch als vroeger, gelukkig, maar nog steeds wel erg nieuwsgierig wat Sint voor mij had meegebracht. Na het voorlezen van de gedichten, die ook elk jaar weer langer en fantasierijker lijken te worden, was het tijd voor de cadeau's. Het moge duidelijk zijn dat de Sint wil dat ik het komende jaar de handen eens flink uit de mouwen steek: ik kreeg schroevendraaiers, een bandenplakset en nog veel meer praktische cadeaus. What was he thinking? Maar, omdat de Sint mij natuurlijk wel langer kent dan vandaag, lagen er ook nog wat kleine pakjes op mij te wachten. En wij vrouwen weten: kleine pakjes, zijn altijd goed.

Ook Lara, onze 8-jarige labrador, blijkt gek te zijn op cadeau's. Ieder jaar opnieuw steekt ze haar dikke neus in de mand met presentjes en begint vervolgens fanatiek aan het papier te trekken. Dit jaar kwam ze er bekaaid vanaf: drie pakken hondenkluiven voor een frisse adem. Het zal je maar gebeuren.

Voor ieder bij wie de Sint morgenavond zijn neus zal laten zien: een heel fijn sinterklaasfeest gewenst!!!

Lara op haar favoriete plekje.

We waren duidelijk zoet geweest afgelopen jaar!

Crea bea

2011-12-01T18:14:00.000+01:00

Creativiteit is een gift. Daar geloof ik heilig in. Onder creativiteit wordt over het algemeen het vermogen beschouwd om vernieuwend te zijn, om nét even iets anders te zijn dan de grote massa. Daar heb je wel lef voor nodig en daar gaan sommigen de mist mee in.

Hier in Amsterdam kijk ik nog veelal mijn ogen uit. Het is een hele creatieve stad en dat komt in veel aspecten tot uiting. Allereerst in de architectuur, die is vrijwel nergens zo mooi en zo eigen als in Amsterdam. Maar waar ik zelf nog grotere waarde aan hecht, is het vermogen om compleet jezelf te kunnen zijn. En dat kan hier, no doubt. Zoveel verschillende types, zoveel nationaliteiten, zoveel ideeen en zoveel uitingen van creativiteit. Je kan er zo artistiek, zo maf en eigenzinnig bijlopen als je wil, niemand die je nastaart met open mond of 'minder prettige' opmerkingen naar je hoofd slingert. Heerlijk. Daar kunnen veel andere steden in Nederland nog wat van leren.

Een klein stukje creativiteit heb ik meegekregen van mijn lieve opa, iets waar ik hem nog altijd heel erg dankbaar voor ben. Helaas ontbreekt het mij nog weleens aan het lef om compleet mijn eigen weg te gaan en mij niets aan te trekken van de mening van derden. Ik denk dat ik niet zeldzaam ben in mijn soort en daarom wil ik bij deze vragen aan alle creatievelingen in ons land: breng dit tot uiting! Schilder, teken, zing, dans, schrijf en laat je creatieve brein spreken.

Bij dit berichtje plaats ik een digitale tekening, die ik een tijd geleden zelf heb gemaakt. Het eerste stapje in de creatieve richting is gezet en dat geeft toch een voldaan gevoel. In de toekomst zal ik nog meer 'creatieve uitingen' met jullie gaan delen via deze blog. Een mening achterlaten mag natuurlijk, maar mijn voornemen is om mij hier helemaal niets van aan te trekken en lekker mijn eigen weg te gaan. Zoals het een echte kunstenares betaamt.

'Scream', made by me.

Tik, tak..

2011-11-30T13:41:00.000+01:00

Tijd maken is een kwestie van keuzes maken, zei een wijs persoon ooit tegen mij. En natuurlijk, zoals wel vaker bij mij het geval is, ging dit mijn ene oor in en mijn andere oor even vrolijk weer uit. "Eigenwijzigheid kent geen tijd" is dan ook mijn lijfspreuk.

Sinds ik een rasechte Amsterdamse ben geworden, begin ik de ernst van de situatie toch iets beter in te zien. Want wat blijkt: het is toch niet gemakkelijk om de studie te combineren met een studentenvereniging, baantje en dan ook niet eens niet compleet in een sociaal isolement te raken. Stad nieuw, vrienden nieuw, woning nieuw... Niemand die s'avonds een hete prak voor je op tafel tovert. Damn, dat was niet wat ik in gedachten had van wat de meest glorieuze periode van mijn leven zou moeten worden! In plaats van de gestresste kip die van hot naar her sjeest die ik nu lijk te zijn geworden, had ik een soort 'powerwoman' in gedachten, die alles perfect zou kunnen combineren en nog tijd over zou hebben ook... om te gaan winkelen bijvoorbeeld?

Mijn huisgenootje raadde mij aan om alle taken die ik in een week afgerond zou willen hebben, op papier te gaan zetten. Een beetje een omslachtige manier, leek me, maar voor deze ene keer besloot ik mijn eigenwijzigheid vaarwel te zeggen en naar haar te luisteren. Drie kantjes en een lege pen verder, begon ik toch in te zien dat ik misschien iets teveel hooi op mijn vork had genomen de laatste periode. Tijd voor drastische veranderingen, dus toen ik in het weekend weer thuis kwam in het achterhoekse Doetinchem, waar mijn thuishaven ligt, probeerde ik me te herinneren wat die ene wijze persoon een tijd geleden had verteld. 'Keuzes maken', was de kern van de boodschap. Dat weekend heb ik mijn pyjama met vliegende koeien (geen commentaar) weer opgesnord en maakte ik mijn bed tot prioriteit nummero uno. Telefoon uit, laptop uit het zicht, oogjes dicht en snaveltje toe. Bovendien besloot ik de natuur niet langer tegen te werken en heel snel weer te gaan winkelen, wat toch wel een van de eerste levensbehoeften is van de vrouw. Ik was blij met de keuze die ik had gemaakt en besloot dat vééél vaker te gaan doen.